Ένας από τους σημαντικότερους εκφραστές του ελληνικού δημοτικού και λαϊκού τραγουδιού, ο Λάκης Χαλκιάς, έφυγε από τη ζωή στις 2 Αυγούστου, σε ηλικία 82 ετών. Με περισσότερες από έξι δεκαετίες δημιουργικής παρουσίας, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ελληνική μουσική και στην ανάδειξη της παραδοσιακής πολιτιστικής κληρονομιάς.
Την είδηση του θανάτου του ανακοίνωσε η οικογένειά του, εκφράζοντας τη βαθιά της θλίψη και γνωστοποιώντας ότι οι λεπτομέρειες για την εξόδιο ακολουθία θα ανακοινωθούν σε μεταγενέστερο χρόνο.
Γεννημένος στα Ιωάννινα στις 30 Αυγούστου 1943, με το πραγματικό όνομα Μιχάλης Χαλκιόπουλος, ο Λάκης Χαλκιάς μεγάλωσε μέσα σε μία από τις σημαντικότερες μουσικές οικογένειες της Ηπείρου. Ήταν γιος του κορυφαίου κλαρινίστα Τάσου Χαλκιά και από πολύ μικρή ηλικία ήρθε σε επαφή με τη δημοτική μουσική, ξεκινώντας να τραγουδά μόλις επτά ετών.
Πολυοργανίστας, με ιδιαίτερη δεξιοτεχνία στην κιθάρα, το μπουζούκι, το λαούτο, τον τζουρά και το ούτι, αφιέρωσε περισσότερες από έξι δεκαετίες στην υπηρεσία του ελληνικού τραγουδιού.
Από τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα συνεργάστηκε με κορυφαίους δημιουργούς και ερμηνευτές, όπως η Σωτηρία Μπέλλου, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Νίκος Ξυλούρης και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, ενώ ερμήνευσε έργα σημαντικών συνθετών, μεταξύ των οποίων ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Χρήστος Λεοντής, ο Χρήστος Νικολόπουλος και ο Γιώργος Ζαμπέτας.
Ξεχωριστή θέση στην πορεία του κατέχει το έργο «2.500 Χρόνια Ελληνική Μουσική – Από τον Όμηρο μέχρι σήμερα», μία μουσικολογική και καλλιτεχνική προσπάθεια που αποτύπωνε τη συνέχεια της ελληνικής μουσικής από την αρχαιότητα έως σήμερα. Ο ίδιος το θεωρούσε το σημαντικότερο έργο της ζωής του, καρπό μακρόχρονης έρευνας και μελέτης, το οποίο παρουσιάστηκε σε κορυφαίους πολιτιστικούς χώρους, όπως το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και το Ηρώδειο.
Πέρα από τη δισκογραφία και τις συναυλίες του, ο Λάκης Χαλκιάς υπήρξε ένας ακούραστος πρεσβευτής της ελληνικής παράδοσης. Με συναυλίες, διαλέξεις και εκπαιδευτικές παρουσιάσεις προσπάθησε να μεταφέρει στις νεότερες γενιές την ιστορία και τον πλούτο της ελληνικής μουσικής, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα τραγούδια της ξενιτιάς, τα οποία θεωρούσε αναπόσπαστο μέρος της συλλογικής μνήμης του Ελληνισμού.
Χαρακτηριστική ήταν και μία από τις τελευταίες σημαντικές δουλειές του, οι «Μνήμες της Ξενιτιάς», μια συλλογή παραδοσιακών τραγουδιών αφιερωμένη στους Έλληνες της διασποράς και στη διατήρηση των δεσμών τους με την πατρίδα.
Παράλληλα με την καλλιτεχνική του πορεία, ανέπτυξε και δημόσια δράση, καθώς υπήρξε υποψήφιος βουλευτής με το ΚΚΕ στις εθνικές εκλογές του 2007.
Ο θάνατός του προκάλεσε συγκίνηση στον πολιτικό και καλλιτεχνικό κόσμο. Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη τόνισε ότι ο Λάκης Χαλκιάς «λειτούργησε ως γέφυρα ανάμεσα στην παράδοση και την ανανέωσή της», ενώ συλλυπητήριες ανακοινώσεις εξέδωσαν, μεταξύ άλλων, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας και το ΠΑΣΟΚ, κάνοντας λόγο για έναν καλλιτέχνη που υπηρέτησε τον ελληνικό πολιτισμό με ήθος, αξιοπρέπεια και συνέπεια.
Με την απώλειά του, η Ελλάδα αποχαιρετά μία αυθεντική φωνή που συνέδεσε το δημοτικό τραγούδι με τη σύγχρονη εποχή και αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή της στη διατήρηση της μουσικής μας κληρονομιάς. Το έργο, οι ηχογραφήσεις και η πολύχρονη προσφορά του αποτελούν πλέον αναπόσπαστο μέρος της σύγχρονης ελληνικής μουσικής ιστορίας και μια πολύτιμη παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές, στην Ελλάδα και όπου υπάρχει ελληνισμός.
