Η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ γιορτάζει φέτος 120 χρόνια ζωής. Θα μπορούσε να περιοριστεί στις επετειακές εκδηλώσεις, στις αναδρομές και στις αναφορές στη μακρά ιστορία της. Δεν έμεινε όμως εκεί.
Η αντιπροσωπεία της βρέθηκε στη Βουλή των Ελλήνων και μίλησε για όσα την απασχολούν σήμερα. Για την ελληνόγλωσση παιδεία, την ανάγκη εκπαιδευτικών, τις καθυστερήσεις στις προξενικές υπηρεσίες, τη νέα γενιά και τη σχέση της με την Ελλάδα. Έθεσε προβλήματα και ζήτησε λύσεις. Πράγματα απολύτως εύλογα για μια οργανωμένη ελληνική κοινότητα με ιστορία 120 χρόνων.
Στο Τορόντο η εικόνα είναι διαφορετική.
Επετείους έχουμε. Πανηγύρια και εκδηλώσεις επίσης. Υποδεχόμαστε υπουργούς και άλλους επισήμους, γίνονται συναντήσεις, βγαίνουν φωτογραφίες, ακολουθούν ανακοινώσεις. Και μετά;
Τι ζητά σήμερα οργανωμένα το Τορόντο από την Ελληνική Πολιτεία;
Προβλήματα υπάρχουν και είναι γνωστά. Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση έχει τις δικές της ανάγκες, η επαφή των νεότερων γενεών με τη γλώσσα γίνεται ολοένα δυσκολότερη, ενώ κατά καιρούς έχουν τεθεί ζητήματα που αφορούν την εξυπηρέτηση των ομογενών και τη σχέση τους με την Ελλάδα. Πρόσφατα, μάλιστα, ανακοινώθηκε η επαναλειτουργία του Συντονιστικού Γραφείου Εκπαίδευσης στο Τορόντο, ένα θέμα που αφορά άμεσα την παροικία.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι τι θα μπορούσε να ζητήσει η Κοινότητα. Τα προβλήματα υπάρχουν. Ποια από αυτά έχει θέσει οργανωμένα στην Αθήνα, τι έχει ζητήσει και τι συνέχεια έχει δοθεί;
Δεν λέω ότι στο Τορόντο δεν γίνεται δουλειά. Γίνεται και μάλιστα από πολλούς ανθρώπους που προσφέρουν χρόνο και κόπο. Υπάρχουν σχολεία, εθελοντές, πολιτιστικές και κοινωνικές δράσεις. Αυτό όμως είναι διαφορετικό από τη θεσμική διεκδίκηση που είδαμε αυτές τις ημέρες από το Μόντρεαλ.
Η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ πήγε στην Αθήνα και είπε καθαρά τι χρειάζεται. Δεν αρκέστηκε στο να τιμήσει τα 120 χρόνια της. Αξιοποίησε την επέτειο για να ανοίξει πόρτες και να βάλει στο τραπέζι θέματα που αφορούν τους ανθρώπους που εκπροσωπεί.
Και το Τορόντο έχει το μέγεθος, την ιστορία και τους ανθρώπους για να κάνει το ίδιο. Αυτό που δεν βλέπουμε όσο θα έπρεπε είναι μια αντίστοιχα οργανωμένη παρουσία απέναντι στην Αθήνα, με αιτήματα που να γνωρίζει και η ίδια η παροικία και με συνέχεια μετά τις επίσημες συναντήσεις.
Δεν χρειάζονται άλλωστε μόνο μεγάλες επέτειοι για να ζητήσεις από την Ελλάδα αυτά που χρειάζεται η Ομογένεια. Χρειάζεται να ξέρεις τι ζητάς και να επιμένεις σε αυτό.
Οι επέτειοι έχουν αξία. Μας θυμίζουν ποιοι έχτισαν τις Κοινότητές μας και τι κατάφεραν σε πολύ δυσκολότερες εποχές. Αλλά για μια Κοινότητα το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσα χρόνια συμπλήρωσε.
Είναι τι σκοπεύει να κάνει με τα χρόνια που έχει μπροστά της.
