Η ενθρόνιση του νέου Αρχιεπισκόπου Καναδά κ. Αποστόλου ήταν αναμφίβολα μια ιστορική ημέρα για την Ομογένεια. Μια τελετή με υψηλούς προσκεκλημένους από την Ελλάδα και τον Καναδά, με έντονο ενδιαφέρον από τις ελληνικές παροικίες σε ολόκληρη τη χώρα και, αυτονόητα, με μεγάλο δημοσιογραφικό ενδιαφέρον.
Μόνο που, κάπου μέσα στη λαμπρότητα της ημέρας, η ενημέρωση φαίνεται ότι αντιμετωπίστηκε περισσότερο ως ενόχληση παρά ως απαραίτητο μέρος ενός δημόσιου γεγονότος τέτοιας εμβέλειας.
Η εκδότρια του The Greek Press, Μαριάννα Μιχαλιτσιάνου, βρέθηκε στον Ιερό Ναό για να καλύψει δημοσιογραφικά την ενθρόνιση. Και από την είσοδο ακόμη χρειάστηκε να αποδείξει ότι πράγματι εκπροσωπούσε εφημερίδα. Η αμφισβήτηση ήταν τέτοια, ώστε χρειάστηκε η παρέμβαση ανθρώπων που την αναγνώρισαν για να μπορέσει τελικά να περάσει.
Θα μπορούσε κανείς να το θεωρήσει μια άτυχη στιγμή μέσα στην πίεση μιας τόσο μεγάλης διοργάνωσης. Τα πράγματα, όμως, δεν σταμάτησαν εκεί.
Κατά τη διάρκεια της τελετής, η δυνατότητα δημοσιογραφικής κίνησης και φωτογραφικής κάλυψης ήταν περιορισμένη και η εκπρόσωπος της εφημερίδας μας παρέμεινε στον εξώστη. Την ίδια ώρα, από τη θέση της μπορούσε να διαπιστώσει ότι εκπρόσωποι άλλων μέσων είχαν τη δυνατότητα να βρίσκονται πολύ κοντύτερα στα τεκταινόμενα.
Δεν γνωρίζουμε με ποια κριτήρια αποφασίστηκε ποιος μπορούσε να βρίσκεται πού. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται το πρόβλημα.
Το The Greek Press σέβεται απολύτως την ανάγκη ύπαρξης κανόνων, ιδιαίτερα σε μια θρησκευτική τελετή αυτού του χαρακτήρα. Το ζήτημα δεν ήταν ότι υπήρχαν κανόνες που δεν θέλαμε να ακολουθήσουμε. Ήταν ότι δεν είχαν γνωστοποιηθεί εκ των προτέρων σαφείς και ενιαίοι κανόνες δημοσιογραφικής κάλυψης. Έτσι, υπό την πίεση της στιγμής, επιχειρήθηκε να καθοριστεί επί τόπου τι επιτρεπόταν και τι όχι, με τρόπο και τόνο που η εκδότρια της εφημερίδας μας θεώρησε αδικαιολόγητο.
Και αυτό έχει τη σημασία του. Όταν πρόσωπα που έχουν αναλάβει ευθύνη σε μια τόσο σημαντική εκκλησιαστική διοργάνωση καλούνται να διαχειριστούν εκπροσώπους του Τύπου, ο σεβασμός και η ψυχραιμία δεν μπορεί να εξαρτώνται από την πίεση της στιγμής. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για πρόσωπα που υπηρετούν ή εκπροσωπούν θεσμούς στενά συνδεδεμένους με την Εκκλησία.
Σε μια εκδήλωση αυτού του μεγέθους δεν θα έπρεπε να υπάρχει χώρος για ασάφεια. Θα έπρεπε να υπάρχουν από πριν σαφείς κανόνες διαπίστευσης, συγκεκριμένες θέσεις για τον Τύπο και ίσοι όροι δημοσιογραφικής πρόσβασης. Όχι κανόνες που ο δημοσιογράφος προσπαθεί να ανακαλύψει φτάνοντας στην πόρτα.
Ακόμη μεγαλύτερη απογοήτευση προκάλεσε η πολυαναμενόμενη ζωντανή μετάδοση. Η ενθρόνιση είχε προβληθεί ως γεγονός που θα μπορούσε να παρακολουθήσει η Ομογένεια πέρα από τους τοίχους του Ναού. Αντί για μια οργανωμένη επαγγελματική μετάδοση από την έναρξη της τελετής, όσοι περίμεναν μπροστά στις οθόνες τους βρέθηκαν για αρκετή ώρα χωρίς την εικόνα που ανέμεναν. Τελικά χρησιμοποιήθηκε μετάδοση μέσω κινητού τηλεφώνου από τον εξώστη.
Για μια ιστορική ενθρόνιση Αρχιεπισκόπου Καναδά, αυτό δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί επιτυχής επικοινωνιακή διαχείριση.
Μετά την τελετή, το The Greek Press δέχθηκε επικοινωνίες και από άλλα παροικιακά μέσα ενημέρωσης, από διαφορετικές περιοχές του Καναδά, τα οποία εξέφρασαν τη δική τους δυσαρέσκεια για πλευρές της διοργάνωσης και της δημοσιογραφικής κάλυψης. Το γεγονός αυτό δείχνει τουλάχιστον ότι ο προβληματισμός δεν περιορίστηκε στη δική μας εμπειρία.
Τι ακριβώς συνέβη με κάθε άλλο μέσο, ποιες συζητήσεις είχαν προηγηθεί, ποιος ζήτησε τι και ποιος έλαβε ή δεν έλαβε άδεια, το The Greek Press δεν είναι σε θέση να το γνωρίζει και δεν πρόκειται να παρουσιάσει τις εμπειρίες ή τις καταγγελίες τρίτων ως δικά του διαπιστωμένα γεγονότα.
Εμείς γνωρίζουμε τι συνέβη στη δική μας εκδότρια.
Και αυτό αρκεί για να θέσουμε ένα απλό ερώτημα.
Υπήρχε επίσημο, ενιαίο και ισότιμο πρωτόκολλο δημοσιογραφικής πρόσβασης στην ενθρόνιση και, αν υπήρχε, ποιο ακριβώς ήταν;
Γιατί ο Τύπος δεν ζητά προνομιακή μεταχείριση. Δεν ζητά την καλύτερη καρέκλα ούτε να παρεμποδίζει μια θρησκευτική τελετή για χάρη μιας φωτογραφίας. Ζητά κανόνες, επαγγελματική αντιμετώπιση και τη δυνατότητα να κάνει τη δουλειά του.
Και ιδιαίτερα τα καναδικά ομογενειακά ΜΜΕ, που επί δεκαετίες καταγράφουν τη ζωή των ελληνικών κοινοτήτων αυτής της χώρας, τις δραστηριότητες των οργανισμών τους και της Εκκλησίας, δεν μπορεί να θεωρούνται χρήσιμα όταν χρειάζεται να προβληθεί μια εκδήλωση και ενοχλητικά όταν φτάνουν στην πόρτα για να την καλύψουν.
Η νέα εποχή της Αρχιεπισκοπής Καναδά ξεκίνησε με μηνύματα για ενότητα, συνεργασία και άνοιγμα προς την Ομογένεια.
Ευχόμαστε αυτά τα μηνύματα να αφορούν και τα καναδικά ομογενειακά μέσα ενημέρωσης, που αποτελούν εδώ και δεκαετίες μέρος αυτής της Ομογένειας και έχουν ως δουλειά τους να την ενημερώνουν.
Γιατί ο σεβασμός προς τον Τύπο δεν αποδεικνύεται με λόγια.
Αποδεικνύεται στην πόρτα.
